Leonoor deelt


In

Leonoor deelt

schrijf ik over mijn levenservaringen, onze woongroep Contact & muziek, ons sociaal bewustwordingsproces, muziek, de overstap die we maken naar lichtvoeding, contact met mijn ouders, mijn gedachten over het leven en dood, contact met andere dimensies en vlinders.
We leven in een waanzinnige maatschappij, waar mensen die problemen als slechte voeding, bestrijdingsmiddelen, de afschuwelijke werkingen en gevolgen van medicijnen en vaccinaties bespreekbaar maken, het zwijgen wordt opgelegd en hun leven zelfs niet meer zeker zijn.

Zolang we niet onze twijfels, ervaringen en problemen met elkaar gaan delen kan de macht van geld, bezit, wapens, chemische middelen, voedselindustrie, de farmaceutische industrie, in ons leven heel veel schade aanrichten.

Als we bezig gaan met liefde, delen, mediteren, muziek maken, zingen, openstaan voor andere dimensies, openheid, praten, schrijven, contact met elkaar, ook via internet, zoeken naar andere, nieuwe en oude wegen met elkaar verbinden, natuurlijke manieren van leven, genezen, ons leven een positieve wending geven, komt er liefde, bijzondere ervaringen en wonderen in ons leven.


Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan delen met mijn huisgenoten Marthe, Erik en mijn zus Jeannette. We zijn elke dag dankbaar voor ons prachtige, moeilijke leven en de diepe verbondenheid met elkaar. Op onze website www.contactmuziek.nl kun je veel over onze bijzondere leven lezen, zien en luisteren.


donderdag 13 april 2017

mijn moeder in een verzorgingshuis

Mijn moeder, 11 april 2017
Ik ben bij mijn moeder geweest samen met mijn zus. Alles krijgt een bijzondere wending. Meer dan ik ooit had kunnen hopen is mijn moeder aan het open gaan. Mijn moeder is nog nooit zo intens blij geweest. 

Toen we aankwamen en ik vroeg hoe het ging, zei de verzorging dat ze onrustig was. Mooi dan komen we precies op het goede moment, dacht ik.

Ik ben aan het 'werk' gegaan. Het werd heel bijzonder. De engelen zijn ons aan het helpen. Het drama blijkt ook een wonder in zich te hebben. Ik ben al 4 dagen achter elkaar bij mijn moeder geweest. Gisteren heeft ze bijna alleen geslapen, tot niets meer in staat. Vandaag was ik samen met mijn zus. 





Ongelooflijk hoe mijn moeder opbloeit nu ze een paar dagen echt aandacht krijgt, omdat ik haar niet als dement zie. Ze wilde naar buiten en dat wat er met haar gebeurt ook naar buiten komt. Ik zei tegen haar dat wij al voor veel mensen een inspiratie zijn. 







Mijn moeder (85 jaar) ging spontaan 
het lied van de wielewaal zingen: 
Kom mee naar buiten allemaal, 
dan zoeken wij de wielewaal.
En horen wij die muzikant,
dan is zomer weer in ’t land
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo en anders niet.


Hij woont in ’t dichte eikenbos,
gekleed in gouden vederdos, Daar jodelt hij op zijn schalmei. Tovert onze harten blij
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo klinkt zijn lied,
Dudeljo en anders niet.

video
Op het filmpje zingen we het tweede couplet.

Hoe zorg je voor elkaar en blijf je voor elkaar zorgen? Daar is deze maatschappij nog niet goed in. Twee dochters om haar heen, het doet haar en ons ook heel erg goed. Ze werd helemaal blij toen ze ook Marthe en Erik door de telefoon hoorde. Ze wil heel graag dat ze hen zo snel mogelijk ziet. Ook Jeannette heeft meer kunnen vertellen. Er zijn alleen maar engelen om haar en ons heen. Toen wij weggingen zei ze dat ze wel kon huilen van vreugde.
Sinds ik voor mijn moeder ben gaan kiezen en voor haar opkom, is alles gaan veranderen. Ik zei tegen mijn vader een aantal jaren geleden: Ik ben niet tegen jou, maar vóór mijn moeder, dat is alles, maar daarmee bleek ik een enorme revolutie in gang te zetten in ons gezin en eigenlijk in de maatschappij. Het is een groter maatschappelijk probleem: 

Moeders en vrouwen worden nog veel te weinig gewaardeerd en gezien

Wie voor haar/zijn moeder kiest, kiest voor zichzelf en ik heb de uitspraak gedaan 'Moeders liefde geven is therapie voor de hele wereld'. En een Joods gezegde zegt: Wie één mens redt, redt de hele wereld.

Wat heb ik hier naar verlangd. Elke keer denk ik wat heb ik al veel mooie ervaringen met mijn moeder, als ze overlijdt is het al goed, maar dan gaat er weer een nieuwe deur open met heel bijzondere ervaringen. Ik heb veel geleden, heel veel, maar dat dit er allemaal uit zou komen als je dat toelaat, had ik zelfs niet durven hopen of dromen.


Ik kan iedereen aanraden: hou vol, blijf in jezelf geloven en volg echt je hart, ook al lijkt het soms onmogelijk, zegt iedereen dat je niet goed bezig bent, of maar moet accepteren dat het zo is, als je het niet zo wilt of voelt, durf dan te vertrouwen dat dat waar is en dat je mag vertrouwen dat je geholpen wordt om je wensen en diepe verlangens in vervulling te laten gaan. liefs Leonoor

dinsdag 11 april 2017

Liefde is niet (altijd) herkenbaar

Ik kreeg van mijn vader een mail dat mijn moeder (van de één op de andere dag) in een verzorgingshuis is geplaatst. Toen ik belde en vroeg of ik langs zou gaan, werd hij zo kwaad dat hij de hoorn erop gooide. Daarna nam hij de telefoon niet meer op. Omdat ik niet kon overleggen heb ik zelf de beslissing genomen om naar mijn moeder te gaan. De volgende dag kreeg ik een heel vervelende, negatieve mail dat mijn moeder nooit naar mij uitkeek en niet meer weet dat ik geweest ben. Ik heb toen mijn vader deze mail gestuurd.                                                                                                           
Hallo pap,                                                                                            8 april 2017    

Jij mag wel zeggen dat je slecht slaapt, ik niet. Jij gooit de telefoon er al na een halve minuut op en bent niet meer bereikbaar, ook niet voor overleg. Ik wilde overleggen, mama heeft zelf gevraagd of ik wilde komen. Heel begrijpelijk als je van de één op de andere dag ergens anders wordt geplaatst. Hoezeer ik ook jouw situatie begrijp, ik wil er vooral voor mama zijn, omdat zij mijn liefde wel voelt en blij is met de aandacht die wij voor elkaar hebben. Zij geeft ook heel veel, er is een band tussen haar en mij, waar je ook blij mee zou kunnen zijn. 

De verpleging vond het ook fijn. Ik sta al zo op negatief dat het mij verbaast als mensen blij zijn, als ik iets voor mijn moeder wil doen. Ze verontschuldigden zich zelfs dat mama in bed lag. We hebben samen gezongen. Zij woont daar en iedereen mag daar gewoon komen als mama dat fijn vindt en ik dat wil. Natuurlijk ben jij de eerste die gaat en haar mag zien, maar ik voel me vrij om in overleg met het verpleeghuis en af te stemmen op de behoefte van mama. Maar het verpleeghuis en mama zij alleen maar blij met alle aandacht. 

Mama vindt het contact fijn en is blij om mij te zien. Ze vindt het vanzelfsprekend dat er contact is met haar en haar kinderen. Jij vindt mij een vervelende dochter, ik kan en mag geen goed doen. Dat is geen basis voor een gesprek of een goede verhouding. Misschien kun je je iets voorstellen hoe dat voor mij voelt om steeds weer tegen jou in te gaan, anders zou ik helemaal geen contact meer mogen hebben met mijn eigen moeder. Jij wijst mij af, ik zou weken kunnen huilen, maar mama wijst mij niet af.

Ik kan beter mijn verdriet en kwaadheid omzetten in iets positiefs. Mama lijdt hier het meest onder. Zij laat als geen ander zien dat ze positief wil blijven in een voor haar bijna onmogelijke situatie. Wie ben ik om aandacht te vragen voor mijn verdriet en kwaadheid?
Afgedaan worden alsof ik dezelfde ben als een willekeurig bezoek is wel heel erg. Je regelt alles achter mijn rug om. Ik heb gelukkig begrip en steun van mijn huisgenoten om dit vol te houden en ben heel blij dat ik geen zelfmoord heb gepleegd in de eenzame jaren. Maar begrijp ook dat ik wel heel sterk moest worden om dit allemaal aan te kunnen en blij te worden en blijven. 


Ik kan niet met je praten en wil niet meer via de mail schrijven. Ik lees je berichten wel, maar vind dit schrijven helemaal niet fijn. Ik praat met mama en kan goed met haar praten en wil alleen nog met haar erbij praten. Als iedereen naar mama zou luisteren zou het veel beter gaan met iedereen, daar ben ik van overtuigd. Maar haar als dement afdoen en mij als idioot, nee ik moet van jou zeggen: ik heb idiote ideeën. Zo kan er niets goeds meer gebeuren. Aart is geweldig, moet geprezen worden en ik mag verguisd worden. Gelukkig weet ik dat ik hier mee om moet gaan en niet aan mezelf hoef te twijfelen. Als ik goede bedelingen heb, dan komen die over, bij mama. En daar doe ik het voor. Zij wordt blij. 

Omdat jij niet met mij wil en kan praten, overleg ik met het verpleeghuis. Mama was heel blij om mij te zien. Ze herkent me echt wel, maar kan niet laten merken dat ze blij is, omdat jij niet blij bent. Ze huilt omdat ze het heel erg vindt om daar te zijn, zou ik ook zijn en jij ook. Niemand wil weggezet worden, je teveel voelen. Maar dat begrijp je niet of wil je niet zien of kan je niet zien. Het is voor jou te veel, maar ik mag niet helpen. Ik ben voor samenwerken en openheid. Zoals ik dat altijd ben en ook altijd zal blijven.

Mij wegduwen is niet de weg om mama te helpen. Maar dan ben ik weer egoïstisch, kom daar nog maar eens uit. Als alles wat ik doe in jouw ogen negatief is, kan ik en mag ik dus geen goed doen. Dat is het echte probleem in mijn ogen. Zolang jij mij niet als positief wil zien, komen we niet verder. Oma zei 'Koos er zit meer in dan je denkt', heeft jou nog niet bereikt. Mama herhaalt dat elke dag, zij hoopt echt dat jij (ook een keer) gaat zien dat ik positief ben. 

Ik ben (ook voor jou) een dochter en geen willekeurig bezoek. Jij behandelt me en laat me voelen dat ik minder ben dan een willekeurig bezoek, mama doet dat helemaal nooit. Ik ben niets waard in jouw ogen.

Leonoor
                      
Ik heb mijn vader deze mail gestuurd, nadat mijn moeder van de één op de andere dag in een verzorgingshuis is geplaatst en ik meteen diezelfde avond langs ben gegaan en haar rust heb gegeven en ze in slaap is gevallen. Ik kreeg de volgende dag een verschrikkelijke mail van mijn vader en heb toen deze mail geschreven. Mijn moeder heeft mijn mail gelezen wilde die heel graag bewaren in de map die wij voor haar hebben gemaakt met foto’s en gedichten van haar die ze heeft geschreven. 

Het is een heftig verhaal, mijn moeder van de één op de andere dag in een verzorgingshuis plaatsen, mensen aan het schreeuwen, eten wat geen enkele voedingswaarde heeft. Terwijl mijn moeder geen trek heeft en bijna niet eet, gaan de medicijnen gewoon door.  Maar dit gebeurt niet van de één op de andere dag het is het verhaal van veel ouderen en onze maatschappij die geen raad wil weten met hoe je voor elkaar kunt (blijven) zorgen.

Mijn vader had de volgende dag een verschrikkelijke mail gestuurd hoe ik het in mijn hoofd haalde om mijn moeder zomaar op te zoeken op een voor een verpleeghuis raar tijdstip en mijn moeder, die moet wennen in een nieuwe situatie, niet met rust te laten.

Hij heeft zijn mail ook gestuurd naar mijn oudere broer, dus die wordt er nu ook in betrokken. Mijn jongere broer is vorig jaar twee weken nadat hij mij zonder dat ik dat wist zat op te wachten met zijn vrouw plotseling overleden. Ik mocht niet weten dat hij in coma was, eigenlijk al overleden, maar het ziekenhuis heeft nog een week de schijn opgehouden. Ik mocht net als mijn zussen niet op de crematie zijn. Dat verhaal staat op onze website http://www.contactmuziek.nl/overlijden-Jan.html.

Toen ik op de dag dat mijn moeder was opgenomen mijn vader belde of ik langs kon gaan, gooide mijn vader de telefoon erop. Mijn vader had de familie per mail had ingelicht en mij ongeveer onderaan de rangorde geplaatst, na mijn schoonzus. Mijn zus Jeannette na mijn broer, terwijl zij de oudste is. Hij vindt rangorde belangrijk, maar houdt zich er ook niet aan, zo laat hij voelen hoe hij ons wil zien.  



Ik ben toch naar Den Haag gegaan. Mijn moeder was helemaal ontredderd dat dit zomaar kan en mag gebeuren en was heel blij mij te zien. Ook de verpleging die haar maar in bed hadden gelegd vertelde mij dat ze blij waren dat ik gekomen was. Ze was rustig geworden en is in slaap gevallen. Ja wij kunnen veel doen, maar niet het gemis en vertrouwdheid van familie geven. Natuurlijk wil je als je je helemaal alleen en verlaten voelt wil je het liefst een bekend gezicht zien.

Ik ga nu elke dag naar mijn moeder toe, ben er met het avond eten bij en help mee met naar bed gaan. Ik heb haar alleen naar de wc kunnen helpen en vinden samen nieuwe manieren om met de situatie om te gaan. We praten heel veel en zingen samen. Het liefst zou ze met mij mee gaan en bij ons komen. Ik zou het graag doen, maar mijn vader zou dat nooit accepteren. Hij gaat haar natuurlijk nooit opzoeken bij ons thuis. Maar hij wil ook niet dat ik iets doe. Heel erg om mee te maken: klagen, maar niet mogen helpen. Ondertussen heeft mijn moeder haar enkel verstuikt en wordt ze nog steeds zwaarder door de medicijnen. Ze is helemaal uitgeput van alles.

Mijn moeder vertelt vanuit diep hoe verschrikkelijk ze vindt dat dit haar overkomt:


video


Heel bijzonder, mijn moeder begint hoewel ze wanhopig is spontaan het lied van de wielewaal te zingen: Kom mee naar buiten allemaal, dan zoeken wij de wielewaal en horen wij die muzikant, dan is zomer weer in het land. Dudeljo, klinkt zijn lied, dudeljo, klinkt zijn lied, dudeljo en anders niet. Ze wil dat vreugde de boventoon krijgt en wil ook dat haar verhaal naar buiten komt, wat hier nu werkelijk gebeurt:


video


Ik heb de brief ook doorgestuurd naar mijn broer, omdat mijn vader zijn brief aan mij ook aan mijn broer heeft doorgestuurd. Mijn broer wordt geprezen, mijn vader schrijft over de opname van mijn moeder: 
Zonder hem zou hem had ik dit alles niet kunnen regelen, zijn hulp was, zoals altijd onmisbaar.

Ik ga door met mijn moeder aandacht geven. Ik voel steeds een enorme spanning en vermoeidheid als ik de reis ga maken. Maar als ik eenmaal bij mijn moeder ben en we zo blij zijn om elkaar te zien, valt alles weg en kan ik er helemaal voor haar zijn. Zeker met het gevoel dat Erik en Marthe meeleven, misschien later ook een keer meegaan. Mijn zus Jeannette gaat inmiddels ook mee. Als ik weer thuis kom en mijn verhaal en foto's en filmpjes kan delen is ongelooflijk fijn. Dit met elkaar doormaken, maakt alles tot een bijzonder leven. 


Ik ben heel benieuwd hoe de hulp die ik ervaar ons helpt om dit zo goed en mooi mogelijk door te maken met elkaar. We blijven natuurlijk hopen dat mijn vader zoals mijn moeder dat zegt een keer gaat bijdraaien. liefs Leonoor

dinsdag 4 april 2017

3 april 2017 verjaardag van mijn zus Jeannette


Ik heb deze brief aan mijn vader geschreven op de verjaardag van mijn zus Jeannette, die ook bij ons in de woongroep woont.

Hallo pap en mam,                                                                                                3 april 2017


Pap, ik hoop dat je dit leest, ik heb een nacht doorgewerkt. Ik hoop dat je echt probeert tot je door te laten dringen wat ik schrijf. Want anders komen we nooit verder. Wat ik schrijf is geen onzin. 'Koos, er zit meer in dan je denkt', de woorden die oma ( de moeder van mijn moeder) meer dan 50 jaar geleden heeft gezegd en mama elke dag herhaalt, hebben jóu nog niet bereikt. 

Ik vind het een erg onaardige mail voor de verjaardag van Jeannette. (Mijn vader zegt dat hij vindt dat we maar (weer) eens een maand niet moeten komen, en nadenken wat er de laatste jaren gaande is en hij tot rust kan komen).

Erg dat je mama pijn doet en haar het contact met haar dochters niet gunt. We komen in de eerste plaats voor mama. Ze kan bijna niet meer en nog blijf je haar pijn doen. Heel erg waar je mee bezig bent. Je kunt beter stoppen met pijn doen en stoppen met die rot medicijn carbasalaatcalcium, de bloedverdunner die mama doodmoe maakt. 

Aart heeft al 40 jaar geen enkel contact gemaakt met zijn zussen, dat is voor jou allemaal oké. Ik heb gehuild en heb moeten accepteren dat ik niets in te brengen heb als vrouw, als zus. Het elkaar mogen uitsluiten komt van jou. Het heeft me alleen nog meer gemotiveerd om te kiezen voor openheid, delen, elkaar helpen, liefde, eerlijk zijn, elkaar vertellen wat je niet fijn vindt, zonder elkaar pijn te doen of uit te sluiten. Vrijblijvend alles kunnen zeggen heeft echt wel consequenties, ook jouw pijn doen.

Mama wil dat helemaal niet en leeft dat ook niet voor. 
Zij wil niets liever dan haar kinderen zien

Dwaas en onbegrijpelijk vindt mama dat jij zo met je dochters omgaat. Ze vindt het heel erg dat je niet bijdraait. Heel erg dat je mama het contact met ons, haar dochters niet gunt. Mama vindt het fijn om iets anders te horen, de één ontdekt dit in haar of zijn leven, de ander dat. Je kunt elkaar aanvullen, zo kijkt zij er tegenaan. Zij vindt het fijn dat wij meeleven en meedenken, met duurzaamheid bezig zijn, liefde hebben voor de natuur en met elkaar werken aan sociaal met elkaar omgaan.

Maar jij wilt helemaal niet dat wij bijzonder zijn en een aanvulling zijn in jullie leven. Aanpassen, gehoorzamen, verschrikkelijk en belachelijk dat je dat eist. En dan zeggen dat je wil dat je een eigen mening hebt en beweren dat je me niet minacht om die eigen mening.  

Ik vind het meest oneerlijke dat je Erik gebruikt om mama pijn te doen. Het heeft niets met Erik te maken. Zij vindt het verschrikkelijk dat jij zo met je dochters omgaat. Erik en Marthe eruit zetten is liefdeloos, egocentrisch. Ook al maakt iemand fouten of doet iemand pijn, je kunt elkaar helpen, dat is liefde, wijsheid en passend bij jouw leeftijd zoals mama dat zegt

Als Erik excuses moet aanbieden, moet je ze ook in ontvangst kunnen nemen. Dat vraagt een open houding en de echte bedoelingen willen begrijpen, het in een groter geheel zien. Er is veel negativiteit, elkaar uitsluiten mag van jou in ons gezin. Jij wil je negatieve houding niet zomaar opgeven. Ik kan je zeggen negativiteit kent geen grenzen, het kan altijd erger. Jullie hebben de oorlog al meegemaakt. Positiviteit is essentieel om vrede en harmonie te krijgen in je leven. 



















Je weet dat wij echt wel alles (willen) doen om problemen op te lossen en mama een beter leven te geven. Als jij het goede in de ander ziet, dan is de ander goed, als jij het kwade in de ander wil zien, dan is de ander een slecht iemand. Het is aan jou om het goede in de ander te zien en te kiezen voor positiviteit. Dan kunnen alle problemen in een dag opgelost zijn en heb je een ander leven. Maar jij bent te trots om voor positiviteit te kiezen. Wat was je kwaad dat ik het woord negativiteit heb ingebracht. Sindsdien laat je alleen maar nog meer zien hoeveel je daarmee bezig bent.
  
Geen van je dochters en kleindochters hebben kinderen gekregen, dat is ook niet natuurlijk en niet normaal. Aart en Jan hebben nog nooit één keer in hun leven contact gezocht en bepalen al 40 jaar dat er geen enkel contact mag zijn. Dat ligt echt niet bij mij. Eén telefoontje van Jan zou ons allemaal een ander leven hebben gegeven. Maar hij was te trots, Aart is te trots en jij bent te trots. Als niemand hoeft toe te geven, een beweging naar de ander hoeft te maken of initiatief hoeft te nemen, komt niemand verder.

Ondertussen is mama aan het lijden en kijkt iedereen de andere kant op. Wat erg dat je haar zo laat lijden terwijl je weet dat het door de spanningen en de medicijnen komt. 

Erik is voor mij opgekomen en heeft gezegd en willen zeggen dat hij vindt dat jij niet moet accepteren dat Aart en Jan zo met mij om mogen gaan, dat je niet moet drinken en dat mama geen medicijnen moet slikken. Het zijn allemaal zinvolle woorden. Jij loopt weg, wil niet praten, jij roept die afschuwelijk apathie op. Ik heb ook jaren bij jullie gezeten en niets kunnen of durven zeggen. Je hebt geen idee hoe zwaar het is en hoeveel energie het kost om die negativiteit, het niet mogen praten, het als vrouw belachelijk gevonden worden, niet serieus genomen worden, te doorbreken.

Ik heb bijna zelfmoord gepleegd en ben blij dat ik het niet gedaan heb en het heb overleefd. Ik heb niet voor niets drie mensen nodig die me dag en nacht steunen om me staande te houden in jouw negatieve sfeer.  

Ik voel me heel onvrij en diep geminacht door jou en mijn broers. Echt niet normaal hoe ik me moet aanpassen, in bochten wringen, aardig moet doen, belangstelling moet hebben en nooit het gevoel hebben of krijgen dat je blij bent. Het is gewoon nooit goed, een rot gevoel. 

Ik ben acht mei jarig. Acht mei, klinkt als acht mij, dat betekent dus niet min-acht mij.

Heel naar om erachter te komen dat je eigen vader niet met verbinden en positiviteit bezig is. Jij probeert mij in de schoenen te schuiven dat ik met verdeel en heers bezig ben. Maar dat is alleen maar als je met negativiteit bezig bent. In een positieve sfeer kan iedereen er zijn en zichzelf zijn. Daar ben ik mee bezig. Jij bent met uitsluiten, negativiteit en verdeel en heers bezig. Ik ben dat niet en wil dat ook niet. Ik ben blij als iedereen bij elkaar is en laat merken dat je blij bent met elkaar.
  
Jeannette heeft meer van jou en Jan overgenomen dan ze wil (weten). Daarom is het ongelooflijk moeilijk om met haar om te gaan. Ze is helemaal niet wie ze eigenlijk is, is nog steeds bijna helemaal bezet door elke man die ze tegenkomt. Heel triest, maar als je alleen maar negativiteit hebt ervaren, en je gevoel hebt uitgeschakeld herken je positiviteit bijna niet meer. Dat kan alleen als je weer gaat voelen, je gevoel durft toe te laten. Voelen is voelen, dat gaat niet met je verstand. Daar schiet je verstand tekort. Als jij weigert je gevoel toe te laten komen wij ook niet dichter bij elkaar. Je weet dat mama iets anders wil en ik ook, maar je wilt je daar niet voor open stellen. Jij wilt alles bepalen en in de hand houden. 

Met mama kan ik overleggen, samenwerken, elkaar laten weten dat we blij zijn met elkaar, blij dat zij nog leeft, dat jullie nog samen zijn en ik met haar contact mag hebben op een diep niveau, met wijsheid, openheid en liefde. Mama is blij met alles, dankbaar als ik haar voeten vasthoudt. Dan wil je ook graag iets doen, maar voor jou is alles wat ik doe bij voorbaat te weinig. Ik kan geen goed doen. 


Erik had graag gewild dat zijn eigen vader niet geaccepteerd had dat hij slecht met zijn zussen is omgegaan. Ik ook, maar jij wil niets horen en maakt alles wat ik en wij doen negatief. Je maakt er iets van wat niets te maken heeft zoals het bedoeld is.

Met mij kan je altijd praten. Mama is altijd blij met elk woord dat ik zeg, jij wordt kwaad van elk woord dat ik zeg. Als we over jou praten, voelt ze spanning en krijgt ze het benauwd en laat ze zien en merken dat ze de spanningen met jou bijna niet meer aankan. Jij bent te trots om aardig te doen en bij te draaien en wat je geleerd hebt in de kerk, in de bijbel leest, toe te passen in je eigen leven.

Jij kijkt niet naar jezelf dat is je echte probleem. Het ligt nooit aan jou, het ligt altijd aan de ander. Als jij vriendelijk bent en niemand uitsluit heeft iedereen in je omgeving een beter leven. Wie haat zaait, zal haat oogsten. Niemand, ook jij ontkomt niet aan de gevolgen van liefdeloosheid en liefdeloos handelen. 

Jan is overleden, door zijn eigen en jouw hardheid. Jan wilde mij samen met Solveig kleineren en kregen daarvoor steun van jou. Eindelijk 'gerechtigheid', eindelijk mocht ik negatief gemaakt worden, niet alleen als ik alleen met hen was, maar nu ook met jou en mama erbij. Maar het ging anders. In overleg met mama ben ik niet gegaan en Jan valt twee weken later dood neer. Ik weet niet wat er gebeurd is, ik weet niet dat hij mij op zat te wachten. Vervolgens mag ik niet eens weten dat hij in coma ligt, al overleden is, maar in het ziekenhuis nog even de schijn opgehouden wordt dat hij nog zou leven. Mama vraagt aan mij wat er gebeurd is. Ik zeg een goede vraag en zeg dat het met de ruzie tussen papa en mij te maken heeft, niet wetende dat het zoveel meer waar is dan ik maar enigszins had kunnen vermoeden.

Dat is de laatste keer geweest dat jullie Jan hebben gezien. Mij de les lezen, kleineren, met jouw toestemming. Maar jullie hadden geen rekening gehouden dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik ben niet gegaan, omdat ik niet wilde dat ik door de politie opgewacht zou worden, of dat het zou escaleren. Hoe het ook zat, ik vertrouwde het niet en ben niet gegaan. Mijn gevoel heeft me gewaarschuwd. Het zou helemaal geëscaleerd zijn. 

Ik heb al heel veel overleefd, maar mama is nu aan het lijden zoals je niemand gunt. Heel erg dat je haar medicijnen geeft, bloedverdunners, de carbasalaat calcium is echt rot spul, maakt haar dóódmoe, een diepe moeheid zegt ze. Marthe heeft als kind 7 jaar ascal geslikt, gemeen spul zegt ze.

Je weet dat het niet goed is, je wilt niet eens een maand proberen om te stoppen en kijken hoe mama zich dan voelt. Haar voet is verstuikt, helemaal dik. Je gunt mama niet eens een maand te mogen voelen en ervaren dat zonder medicijnen er een last van haar af zal vallen. Liever klagen dat je het zwaar vindt om te moeten zorgen voor mama, dan luisteren naar een advies over hoe je medicijnen, chemische rotzooi, eindelijk kan stoppen na 25 jaar. Dan zou het echt veel beter kunnen worden. Als je het echt zo moeilijk hebt wil je echt wel eens iets proberen waardoor het beter kan worden. Maar dan moet je ook niet klagen: Wie niet horen wil, moet maar voelen.

Ik heb me 5 jaar verdiept in medicijnen en de gevolgen ervan. Ik heb artsen advies gevraagd, ben naar lezingen geweest, heel veel gelezen en ervaringen van mensen gehoord die wij tegenkomen. Iedereen had wel iets te vertellen of meegemaakt over de gevolgen van medicijnen, operaties. Mama slikt alleen maar medicijnen voor jou, door jou, niet omdat ze dat zelf wil. Net als de operatie aan haar rug, die ze ook zelf niet wilde. Heel erg, maar zo moeten we allemaal soms door heel pijnlijke processen in de realiteit komen. Mama komt er achter dat jij niet de man en vader bent die ze hoopte dat je zou zijn. 

Ik heb nog nooit een (fijn) gesprek gehad met mijn broers. Zij hebben ook geen contact met elkaar gehad. Jij vindt dat allemaal maar normaal. Mama zegt nog zoals een moeder dat kan zeggen: 'Ik houd van iedereen, het maakt niet uit wie er komt, ik vind het altijd fijn als jullie komen'.

Wat je allemaal maar wilt verbergen, het komt echt wel een keer aan het licht. Dood is geen dood, zoals wij dat denken. Jan is nu ergens anders, maar echt niet opgelost in het niets. Dat zou wel heel raar zijn. Maar als je denkt dat dood dood is, kan je natuurlijk alles vrijblijvend doen, zonder gevolgen. Dan mag je iedereen pijn doen, kleineren, minachten. 

Voor het eerst kon Jeannette op mama’s verjaardag erbij zijn, na 17 jaar gewerkt te hebben om enigszins zichzelf en weer normaal te worden. Mijn broers hebben mij alleen maar geminacht, 40 jaar niet gebeld, allebei niet en ook geen contact met elkaar. Ze zijn geen broers voor mij geweest en ook niet voor elkaar. 

Maar waar is het goede voorbeeld? Als jij vindt dat ik van jou zou moeten leren en jij niets van mij kan leren, zou jij toch in ieder geval een voorbeeld moeten zijn. Dat ben je niet.


Mama is de wanhoop nabij en ik weet inmiddels als ze zo moe is door de telefoon dat ze dan onder een enorme druk staat. Als jij maar even aardig doet, klinkt zij kilo’s lichter. 

Toen ik zei dat de politie mij op zat te wachten, zei je minachtend: 'Hoe kom je daar nu bij!'. Jij schrijft in de mail twee weken voordat Jan is overleden dat je een goed gesprek had met de wijkagent, en dat je je laat vergezellen door twee mensen en niet schroomt om de politie in te schakelen als ik zou komen. Heel naar dat je mij dan uitlacht, omdat ik niet kan weten dat Jan en Solveig daar zitten, omdat jij het niet verteld hebt en ik het dus ook niet kán weten. Erg dat je zo met mij de spot drijft en mij uitlacht. Jan is overleden, maar dat doet je nog niet terugschrikken. 

Als je vindt dat je Erik en Marthe eruit mag zetten, scherm je met de woorden van Jan die heeft gezegd dat je hen eruit moet zetten en Jeannette en ik welkom moeten zijn. Maar nu blijkt dat je daar ook helemaal niets van meende. Wat voor mij ook geen verrassing is. Het is niet vanuit je hart, zonder gevoel heeft contact en leven geen zin of waarde. Nogmaals het ligt niet aan Erik of Marthe. Elkaar uitsluiten is niet de weg naar vrede en harmonie, kan dat ook niet zijn. Maar als vrede of oorlog niet uitmaakt dan kan alles. 

Leonoor