Leonoor deelt


In

Leonoor deelt

schrijf ik over mijn levenservaringen, onze woongroep Contact & muziek, ons sociaal bewustwordingsproces, muziek, de overstap die we maken naar lichtvoeding, contact met mijn ouders, mijn gedachten over het leven en dood, contact met andere dimensies en vlinders.
We leven in een waanzinnige maatschappij, waar mensen die problemen als slechte voeding, bestrijdingsmiddelen, de afschuwelijke werkingen en gevolgen van medicijnen en vaccinaties bespreekbaar maken, het zwijgen wordt opgelegd en hun leven zelfs niet meer zeker zijn.

Zolang we niet onze twijfels, ervaringen en problemen met elkaar gaan delen kan de macht van geld, bezit, wapens, chemische middelen, voedselindustrie, de farmaceutische industrie, in ons leven heel veel schade aanrichten.

Als we bezig gaan met liefde, delen, mediteren, muziek maken, zingen, openstaan voor andere dimensies, openheid, praten, schrijven, contact met elkaar, ook via internet, zoeken naar andere, nieuwe en oude wegen met elkaar verbinden, natuurlijke manieren van leven, genezen, ons leven een positieve wending geven, komt er liefde, bijzondere ervaringen en wonderen in ons leven.


Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan delen met mijn huisgenoten Marthe, Erik en mijn zus Jeannette. We zijn elke dag dankbaar voor ons prachtige, moeilijke leven en de diepe verbondenheid met elkaar. Op onze website www.contactmuziek.nl kun je veel over onze bijzondere leven lezen, zien en luisteren.


zondag 19 maart 2017

Voorkomen is beter, hoe worden we echt beter.

Voorkomen is beter.                                                                                                        14 maart 2017

Hoe worden we echt beter.

Voorkomen vraagt meer. Je afvragen hoe het komt en wat we kunnen doen om geen operaties, messen nodig te hebben om te genezen. Ik kan helemaal niet tegen naalden en snijden mensen, ik gruwel er echt van, vind het verschrikkelijk. Als we de beelden zouden zien en wat er gebeurt in ziekenhuizen op facebook zouden plaatsen, zouden we allemaal geschokt zijn. Ik vraag me af wat we echt willen. Er zijn al heel veel meer intelligente manieren van leven, met elkaar en met je gezondheid omgaan. Als het te laat is gaan we opereren, maar voorkomen is beter. En vooral het woord 'beter' vind ik een erg mooi woord, net als het woord verbeteren, zorgen dat het beter wordt, dat we beter worden. En ook het woord ‘zorgen’ vind ik erg mooi, je zorgen maken, voor elkaar zorgen is heel belangrijk in het leven. 



Ik heb een trauma doordat mijn amandelen zijn weggehaald, een 'normale ingreep' wordt dat genoemd. Voor mij een bijna doodervaring, mijn stem, mijn zingen, mijn praten, sneller verkouden zijn, me daardoor minderwaardig voelen, alles lijdt eronder. Ingrijpen in je lichaam geeft altijd verstoring van de balans. Mijn moeder heeft mij op schoot genomen. Hoe is dat voor een moeder. Hoe kunnen we dat van een moeder vragen, hoe kunnen we dit kinderen aandoen. Sinds ik dat tot me door laat dringen ben ik gaan begrijpen waarom ik zo diep het gevoel heb dat dit niet de bedoeling kan zijn. Het krassen in mijn arm voor tbc, amandelen weghalen, vaccinaties, prikken voor verdoving ik kan er helemaal niet tegen, ik gun dat niemand. 

Maar ook onderdrukken van ziekte door antibiotica is een verstoring van het zelfherstellend en zelfgenezend vermogen van je lichaam. Ik heb nu nog last van mijn oor doordat ik een oorontsteking meteen met antibiotica heb onderdrukt om op een begrafenis van een vriendin te kunnen zijn. Door zelf een zware keelontsteking door te worstelen met hulp van mijn huisgenoten, kon ik daarna beter (is het mooie woord weer) zingen en ben ik me gaan realiseren dat ik met praten ook veel verantwoordelijkheid had die soms te zwaar werd. We hebben daar met elkaar over gepraat en dat heeft meegeholpen om meer balans in onze woongroep te krijgen. We zijn daar nog dagelijks mee bezig, de één doet veel meer aan communicatie dan de ander. Maar we willen dat wel meer in balans brengen, dat is voor iedereen beter (daar is het woord weer!). Ziekte is eigenlijk beter (willen) worden van je lichaam, je emoties en je geest. Dat niet verstoren maar ondersteunen is de weg naar genezing. Dat geldt voor heel veel, zelfs voor gedachtes. Het woord uitdenken is een mooie uiting daarvan.

Als we kunnen voorkomen dat we in mensen gaan snijden, krijgen we andere niet getraumatiseerde mensen. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat een operatie, snijden in volwassenen, kinderen, baby’s gebeurt zonder psychische en emotionele beschadiging voor zowel degene die het ondergaat als degene die het doet. Wat voor mensen zijn wij dat we zo met elkaar omgaan. Ik begrijp wel wat jij zegt en waarom je blij bent dat je geopereerd bent. Maar ik heb het echt over eerdere stappen, die daarvóór komen, het voorkómen dat dit gebeurt.

Ik zie het als oorlog en verdedigen. Ziekte bestrijden, daar zit het woord strijd in. Ik geloof echt dat het op een andere manier moet gaan. Zonder enig geweld, zonder verdoving, zonder chemische stoffen in je lichaam. De natuur heeft voor alles een oplossing en de menselijke geest is tot veel meer in staat. Er is al veel gaande op dat gebied. Daar ben ik ook mee bezig, hoe breng je je geest tot rust en gebruik je die om nieuwe ideeën te ontvangen, wegen te zoeken en te vinden die verder gaan dan we nu nog kennen. 

We praten niet met een arts over hoe het is voor haar of hem om te snijden in jou en degene die het ondergaat kan ook niet zeggen dat zij of hij dat niet zou willen. Het is doodgaan of opereren, ziek blijven of opereren, zo wordt er gedacht, gesproken en gehandeld. Artsen verpleegkundigen praten niet met elkaar hoe ze zich voelen en of we niet kunnen voorkomen, dat ze dagelijks in mens moeten snijden. 

Voor de machinist die een trauma heeft omdat iemand voor de trein is gesprongen, de soldaten uit de oorlog, mensen die een ongeluk hebben gehad, hebben we meer begrip dat ze getraumatiseerd zijn, dan ooit voor een arts of een patiënt die een operatie heeft gedaan of ondergaan. Het klopt niet, het is allemaal geweld en niet om beter te worden, nee, om door te kunnen gaan met geweld. Geweld roept geweld op. Net als suiker eten de behoefte aan suiker (is ook gif) oproept. Daarmee stoppen vraagt nadenken, een bewuste keuze, een 'nee' zeggen tegen alles wat ons maar uit balans brengt.

Dat begint bij de zwangerschap, geboorte en gaat verder doordat we ons gevoel niet meer toelaten en medisch kijken, vaccineren, naalden, opereren normaal zijn gaan vinden. We denken door alle hectiek en drukte niet meer: 'Is deze sneltrein echt wel wat we willen?' Mensen gaan het ziekenhuis in en zo snel mogelijk er weer uit, omdat de volgende alweer staat te wachten. Hartoperaties zouden voorkomen kunnen worden met cayennepeper. Dat doet de bloedvaten in een paar seconden weer opengaan. Een operatie op één plek is geen oplossing voor de disbalans in je lichaam, je emoties, je denken, je geest, je niet vrij voelen om jezelf te zijn. We zijn volgzaam en denken vaak niet meer zelf na, komen zelfs niet toe aan de gedachte dat we eigenlijk iets anders willen met ons leven. Ziek zijn is nu vaak de enige oplossing om radicaal iets anders te doen of ervaren in je leven. Dat is letterlijk een zieke oplossing, geen gezonde oplossing. We willen iets anders dat zou genoeg moeten zijn om veranderingen in gang te zetten.

Als iemand zegt ik moet roken, drinken, harde muziek, eten of seks hebben anders kan ik mijn spanning niet kwijt, zeggen we ook, dat moet anders kunnen. Spanningen, disbalans vragen om balans, rust. Meditatie, naar jezelf gaan, je lichaam voelen, je gedachtes mogen volgen, open staan voor nieuwe gedachtes, kan veel betekenen merken wij als woongroep in het vinden van oplossingen voor onrust, disbalans, frustratie en onvrede. Een erg leuke vraag is dan: 'Waar komen mijn gedachtes vandaan, hoe krijgen wij nieuwe gedachtes, ideeën en vinden we creatieve oplossingen?’ Het kan dan toch haast niet anders dan dat wij wereldwijd verbonden zijn met elkaar en een hogere intelligentie ons weer met elkaar verbindt? Jezelf ruimte en mogelijkheden geven om open te staan en ideeën en gedachtes te ontvangen, voor ’spontane invallen', is heel belangrijk. 

Als we echt geen geweld meer willen, ook niet meer willen snijden in mensen, de verdoving weghalen en echt voelen wat er gebeurt, pijn toelaten, komen we in een andere dimensie. Wat gebeurt er dan? Natuurlijk ben je dan kwaad op degene die pijn doet, in een vrouw snijdt, een borst weghaalt, omdat ze anders dood zou gaan aan borstkanker. Wie durft ’nee’ te zeggen? Hoe kunnen we zo diep gedaald zijn dat we dat doen en laten gebeuren. Natuurlijk wil degene die in een ander snijdt dat niet. Maar we zijn zo geprogrammeerd dat we elkaar vertellen dat dat de (enige) juiste weg is. Ik geloof daar helemaal niet in en meer mensen. Ook klagen we dat we zoveel geld uitgeven aan de zorg. Ik denk dan doe het dan niet, je zult zien er komen prachtige oplossingen, ontroerende creatieve oplossingen, waarvan we zeggen wat mooi dat dat mogelijk is, hadden we dat maar eerder gedaan en laten we daarmee doorgaan.

Er blijken gelukkig al veel mensen te zijn die niet (meer) mee willen doen en andere wegen vinden. We lezen en horen heel graag de wonderen, de nieuwe manieren van genezen, door het zelfgenezend vermogen, kruiden, persoonlijke aandacht, met elkaar praten, je gevoel toelaten, mediteren, bidden, vasten. 

Waar zijn de kinderen met hun spontaniteit gebleven? Wat doen we met alle creativiteit, ons gevoel, denken en intelligentie en voelen? Waarom vragen we hen niet om mee te denken, zij hebben niet de belasting van alle kennis en zo goed weten hoe alles moet. Wij kunnen hen helpen om ons te helpen weer vrij te kijken, buiten de gebaande en vaste paden te komen, los te komen van alles wat we 'horen te doen', 'weten' dat het 'zo moet en niet anders'. Zo komen er geen nieuwe ideeën. Die komen door eens iets te doen wat niemand verwacht, anders dan jezelf verwacht. Er zijn andere lagen, dimensies waar we ons voor open kunnen stellen. 

Dan willen we het oude, het elkaar pijn doen, fysiek, emotioneel en geestelijk, ook in contact elkaar pijn doen, elkaar uitsluiten niet meer. Dan komen er vanzelf andere wegen in zicht. Als er alternatieven zijn, wil iedereen die maar al te graag. Zonder verdoving, zonder elkaar pijn te doen, in volle bewustzijn alles oplossen. Daar wil ik alles voor doen om dat mogelijk te maken, Dat vraagt praten, communiceren, met elkaar ervaringen en kennis delen, wereldwijd. Er zijn al zoveel mooie ervaringen. Ik hoop dat we elkaar nog meer gaan helpen om door te gaan en te blijven zoeken naar betere en mooie manieren van met elkaar omgaan, genezen, met gezondheid, fysiek, emotioneel en geestelijk bezig zijn. 

Dat lukt ons als woongroep het best door te mediteren en met elkaar te praten over hoe we met elkaar om willen gaan, de intentie uit te spreken dat we elkaar geen pijn willen doen, wat natuurlijk wel dagelijks gebeurt. Maar daar willen we aan werken en dat is de eerste stap naar vrede en liefde. Wij voelen ons gezegend dat we de mogelijkheid hebben om hier elke dag, elke minuut mee bezig te mogen zijn. Ook al staan we voor ons gevoel aan het begin, gaan we nog niet met elkaar om zoals we dat zouden willen, we kunnen erover praten en dat is al heel veel. 
  
Praten over liefde, vrede is anders dan er echt mee bezig zijn. Door dat wel te doen, ga je ook anders praten, reëler, echter, meer vanuit jezelf, vanuit wat je nu echt doet, hoe je dagelijks met jezelf en de ander omgaat en wil omgaan. Wij vinden dat heel erg de moeite waard en is de reden dat we al 10 jaar met elkaar wonen en werken en ook verder willen. Deze manier van omgaan met elkaar en alle moeilijkheden, ook de kleine irritaties, misverstanden meenemen is behoefte aan in deze vaak oppervlakkige schijnwereld. 

Door de consumptie- en prestatiemaatschappij, de haast en drukte komen we niet meer toe aan onszelf en weet bijna niemand meer wie die werkelijk is. Heel belangrijk dus om weer tijd voor ons zelf en elkaar te nemen met rust en natuur om ons heen, om jezelf te leren kennen, jezelf te zijn of worden. Ik heb vooral geleerd in ons samenwonen en samenwerken dat het heel  belangrijk is en ook fijn is om te (mogen) beseffen dat je niet verder bent en hoeft te zijn dan je bent. 

Ik heb steeds meer contact met mijn moeder en mijn oma en ben ervan overtuigd dat we geholpen worden vanuit andere dimensies om niet op te geven en te geloven dat wat je zoekt er allang is, maar wij het nog niet zien, zolang we er niet naar zoeken of aan toe zijn. 

Ik ben iemand die altijd heel erg afstemt op wat de ander wil en 'aan zou kunnen'. Mijn (te) vriendelijk zijn, houdt me soms tegen te doen wat ik wil doen. Hoe meer ik gewoon mezelf ben, hoe meer ik doe waar ik hiervoor op aarde ben gekomen: echt andere wegen vinden. Liefde, zonder geweld, zonder naald of speld en dat rijmt.

liefs 
Leonoor



vrijdag 27 januari 2017

Ziel terug in de zorg

Ik ben als initiatiefneemster van de woongroep Contact & muziek gevraagd door Hans Bogers op 25 februari 2017 in het Wajid Osho meditatiecentrum in Den Haag tijdens een dag over de Ziel terug in de zorg iets vertellen over mijn visie op gezondheid. Gezondheid is voor mij  samenwerken, samenleven, zonder labeling, medische kaders en medicijnen.

Iemand ziek noemen is voor mij ook al een labeling. Labeling werkt niet positief en helend, maar maakt afhankelijk, willoos, verstarrend, hospitaliseert, werkt verslavend, geestdodend, geen ruimte meer voor spontaniteit en creativiteit. 

De ziel terug in de zorg: Ziekte eruit, ziel erin. In onze maatschappij heeft ziekte de ziel overgenomen. In mijn ogen bestaat ziekte helemaal niet, maar wel emoties, onverwerkte ervaringen, spanningen. Die kan je genezen of helen met andere lagen en vormen van bewustzijn: stilte, stil zijn, aandacht en mediteren. Je hebt slapen en waken, mediteren overlapt allebei en kun je door ervaring uitbreiden. Dat mensen behoefte hebben aan bewustzijnsverruimende middelen, zie ik als de behoefte om contact te maken met diepere lagen in onszelf, ons lichaam, onze geest en onze ziel, maar dan van buiten af. Met mediteren gebeurt dat van binnenuit. Meditatie is zelfvoorzienend, heb je niets van buiten nodig. Als je een meditatie cd opzet die al ingesproken is en vaststaat kom je ook niet toe aan voelen, ervaren, bewustwording in je eigen tempo. Ik geloof ook niet in oefeningen, ze nemen je creativiteit, eigenheid en zelfredzaamheid over.

Er bestaat in mijn ogen geen ziekte, alleen maar een ziel. Heling en genezing is geen aandacht hebben voor ziekte, maar aandacht voor de ziel. Ik denk dat we daar helemaal aan toe zijn en dat we dat echt nodig hebben. Positiviteit is genezend en helend, een kind laat het ons heel vaak zien, kinderen hebben nog contact met spontaniteit en creativiteit. Spontane genezing is misschien ook wel niets anders dan geloven en zijn als een kind.

Met gezondheid bezig zijn is voor mij hetzelfde als met bewustwording bezig zijn, duidelijk maken aan jezelf en anderen wat je wel en wat je niet wil. Daardoor komt er richting en genezing. Bijvoorbeeld de keuze om geen vlees (meer) te willen eten, betekent voor mij niet alleen geen dieren willen doden, geen hormonen willen, maar ook geen aandacht en energie willen geven aan de vleesindustrie, die ook weer invloed heeft op de geest van mensen die de dieren slachten, de hormonen inspuiten, het vlees verkopen, vrouw en kinderen hebben, die allemaal lijden aan een verharding van de menselijke ziel. Vlees is heel moeilijk te verteren en de agressie, de pijn van dieren komt door vlees eten natuurlijk ook in ons. 

Als we allemaal geen dieren meer zouden eten, zouden er waarschijnlijk ook ziektes verdwijnen die daar verband mee houden. Doden van dieren is ook iets doden in jezelf, een verbinding verbreken met wezens die ook op aarde zijn, die ons kunnen helpen, waar we mee kunnen samenwerken, voor kunnen zorgen, van kunnen leren om goed mee om te gaan. Het verzorgen van dieren helpt ons om meer contact te maken met de verzorgende invoelende kant van onszelf. Door dieren te doden in plaats van voor ze te zorgen doen we niet alleen dieren maar ook onszelf geweld aan en kiezen we voor de harde, gevoelloze weg en niet voor de zachte, meelevende weg. 

Je zou in plaats van de ziel terug in de zorg ook kunnen zeggen gevoel terug in de zorg, dan komt het nog dichterbij en wordt het concreter en eenvoudiger. Alhoewel gevoel blijkt ook niet zo makkelijk te verwoorden, te delen, serieus te nemen. maar toch altijd makkelijker dan ziel. Ziel is ook moeilijk te verwoorden. Maar iedereen begrijpt wel dat als je geopereerd wordt en alle apparaten je lichaamsfuncties overnemen, dat dan je gevoel uitgeschakeld wordt, maar de ziel niet. Je bent niet dood, maar toch ook weer wel, geen gevoel, maar wel een ziel die doorgaat. Ik gun niemand zo’n traumatische ervaring, die alleen maar kan door je gevoel uit te schakelen, door als mens uitgeschakeld te worden. We praten er niet over wat dat doet met mensen die het (moeten) ondergaan en mensen die het (moeten) doen. Als we de verdovingen en narcoses niet zouden doen, wat zou er dan weer veel gaan veranderen!

Ik geloof niet in ziekte maar wel in verkeerde keuzes. 

Biologisch en bewust willen eten en leven, betekent voor mij geen wapens, geen chemische middelen, hormonen, medicijnen, vaccinaties en ook geen operaties willen voor mensen, dieren en planten. Dat is oor mij vanzelfsprekend. Maar om dat echt te doen, erover te praten op een rustige manier, je niet hoeven verdedigen, wel duidelijk zijn, is een levenslang proces. Echt zelfvoorzienend zijn, jezelf genezen, het wonder van het zelfgenezend vermogen bewust mogen ervaren, zodat we alleen bezig kunnen zijn met gezondheid, gaat voorbij aan ziek zijn. Ziek zijn is bezet zijn door wat je niet wil: negativiteit, gezondheid is toekomen aan positiviteit en wat je wel wil. Als je dat weet, kun je als antwoord op ziekte bewuster kiezen om met positiviteit bezig te zijn. 

Net als bij zuiver te zingen waar wij als woongroep mee bezig zijn, is de positieve intentie bepalend. Echt zuiver is het maar heel soms, maar ermee bezig zijn is echt de moeite waard. 

Ik was violiste, gaf vioolles en liep tegen grenzen aan, dat ik meer contact en minder muziek wilde. Ik ben in 2003 mensen gaan helpen en bij elkaar gaan brengen in een praktijk met haptonomie en muziek. Daar is in 2006 onze woongroep uit ontstaan. We wonen en werken met 4 volwassenen samen aan een heel intensief, sociaal, emotioneel, muzikaal, meditatief bewustwordingsproces. We komen elkaar tegen, hebben het moeilijk, gaan alles met elkaar aan, gaan door heel veel lagen heen en maken erg mooie dingen mee. Heel belangrijk dat je niet verder, maar ook niet minder ver bent en hoeft te zijn dan je bent. Jezelf de vraag stellen wie ben ik, is ook de vraag mogen stellen wie wil ik zijn. Vind ik alles best, heb ik op alles kritiek, wat doe ik zelf, wat accepteer ik van mezelf en van de ander, wat willen we samen. Kortom een heel levendig interactief leven.

Vragen als wie ben je werkelijk, wie wil je zijn, is bij ons dagelijks aan de orde. Als woongroep proberen we antwoorden te vinden en te geven op wat is nu echt sociaal, zelfvoorzienend, duurzaam, milieubewust leven. Daarbij is voor mij milieubewust leven niet alleen goed omgaan met de natuur, met de aarde, maar gaat dat ook over je sociale en innerlijke milieu, je familie, vrienden en de mensen om je heen en je lichaam en je gedachten schoon houden en schoon maken. 

een mooi gesprek met mijn moeder


Het milieu is ook de wereld om ons heen. Als we kinderen leren dat ze zich moeten leren aanpassen, moeten we niet verbaasd zijn dat ze geen eigenheid hebben ontwikkeld. 

Wat doen we eraan, wat accepteren we, hoe kritisch zijn we eigenlijk. Hoe vaak accepteren we dat mensen pijn hebben, misleid worden met medicijnen, vaccinaties, operaties, in mensen gesneden wordt, naalden in zich krijgen en we geen oorzaken wegnemen. Ik zou willen dat er een nieuwe politieke partij komt: De Partij zonder naalden. Ik ben benieuwd als we die weg ingaan wat we dan gaan doen om onszelf en elkaar te helpen met helen en genezen.

Het voelt hetzelfde we zelf geen suiker meer eten en kinderen geen suiker meer geven, niet meer roken, drinken, vlees eten, de pil gebruiken en echt met duurzaamheid bezig zijn, dus ook met ons lichaam duurzaam omgaan. Dan krijgen we echt een ander levens een andere wereld. Meditatie kan daar veel in betekenen. Als woongroep mediteren we steeds meer en voelen we dat ons lichaam, onze geest (gedachtes) en onze ziel daar behoefte aan heeft. 'Gewoon’ stil zitten, geen ademoefening doen, luisteren en voelen wat er in je lichaam gebeurt en wat er met je gedachtes en je bewustzijn gebeurt. Ik ervaar dat er veel te ontdekken is, mezelf, mijn lichaam, mijn geest leren kennen. Meditatie en communicatie zijn voor mij twee kanten van dezelfde medaille:

Geen meditatie zonder communicatie en geen communicatie zonder meditatie. 

Als mensen eenmaal gaan mediteren, praten ze niet meer met elkaar, zeker niet over het mediteren. Voor mij is de afwisseling belangrijk, zodat we aan allebei toekomen. Kijken, luisteren, voelen wat natuurlijk voelt, de ene keer, het ene moment kan dat praten zijn, de andere keer, het andere moment mediteren. Ik gebruik liever woorden als stilzitten of stil zijn, stilte, maar meditatie komt beter over. Mensen begrijpen dan wat je bedoelt. 

Zo is het ook als we zeggen dat iemand Parkinson heeft, dan zeggen mensen: Oh, is het dat, dan begrijp ik het en dan is het geaccepteerd en klaar. Maar het is niet het echte verhaal over wat iemand heeft meegemaakt, hoe hij of zij geleefd heeft. Voor mijn gevoel is deze dag er ook om te vertellen dat we niet ziek willen worden of zijn, maar onze ziel terug willen en voor elkaar willen zorgen.

Steeds als ik verder kom in bewustzijn, valt er weer een 'duur' woord af. Ik speelde als kind viool, had vioolles, ik ging naar het conservatorium, werd violiste en viooldocente. Daarna raakte ik overspannen toen ik 35 jaar was.  Nadat ik ging improviseren noemde ik mezelf op een gegeven moment amateur (liefhebber) en vond dat een vooruitgang, maar maatschappelijk gezien is van professional naar amateur een stap terug. Maar ik kwam daardoor juist toe aan vragen als: Wat is muziek en waarom maak ik muziek. Is het ego, geliefd willen zijn, of wil ik dienstbaar zijn en muziek gebruiken om liefde te delen, te spelen uit liefde? Inmiddels zing ik bijna 'alleen nog maar' op een meditatieve manier met mijn huisgenoten. Deze levensloop of boog geeft aan dat we zelf kunnen bepalen wie we zijn, wat we willen en de labeling en duiding ervan door de normen van de maatschappij of door ons eigen gevoel kunnen laten bepalen. 

mijn moeder en ik
Ik wil nu vooral bezig zijn met mediteren, rust, naar elkaar luisteren, samenwerken, elkaar tegenkomen, communiceren, levenservaringen en kennis delen, mooie dingen en teleurstellingen meemaken, blij zijn met moeilijkheden, bezig zijn met bewustwording van mezelf en anderen. 

We hebben niet geleerd om te praten en zijn gewend om ons beter voor te doen dan we zijn en niet over twijfels en onzekerheden te praten of met elkaar te overleggen. Openheid, samenwerken geeft ruimte voor nieuwe ideeën en uitbreiding van je eigen visie op het leven. Luisteren naar anderen en je eigen pad volgen vind ik een erg mooie manier van leven, die ik iedereen gun, of je 'gezond' bent of 'ziek'. Ik geloof zelf niet in die tweedeling. We zijn allemaal gezond of allemaal ziek, zo zie ik het. We zijn één, iedereen is een deel van het geheel. Als ik meeleef met iemand die 'ziek’ is, voel ik ook ziekte in mij, wie is er dan ziek, kun je je afvragen. Misschien is genezen ’slechts'  een kwestie van je 'weer’ verbinden, verbonden voelen.  

Als kind wordt je geboren en kom je er langzaam of snel achter dat je gezin, school, de kerk, de mensen en de wereld om je heen niet zo vriendelijk zijn als je hoopt(e). Het goed met elkaar omgaan blijkt geen onderwerp van gesprek en zelfs bijna niet te verwoorden. Als ik vindt dat de ene mens niet in de andere mag snijden en er echt andere manieren zijn om met elkaar om te gaan, is bijna iedereen verbaasd, zo gewoon en acceptabel vinden wij het dat er dagelijks mensen door operaties verminkt worden voor hun hele leven. Dat kan alleen gebeuren door je gevoel uit te schakelen, mensen te verdoven en niets openlijk te doen. Als we op Facebook filmpjes zouden zien wat mensen doen en meemaken in ziekenhuizen zouden we geschokt zijn. Hoe dat voelt, hoe dat is voor de ziel om je gevoel uit te schakelen is nog nauwelijks over nagedacht.

Toen ik dat begon te begrijpen kwam het besef dat ik niet achter maar voorliep. Er kwam langzaam een diepgaande verandering in mijn leven, van onbewust, eenzaam en aanpassen, naar bewust, een eigen visie mogen hebben, me kunnen ontwikkelen, over mijn gevoel praten, ervaringen delen en anderen helpen om je eigen visie te ontwikkelen, ruimte te maken voor gevoel en anders met elkaar om te gaan. 

Ik zag een video van een drie artsen in China, die in 5 minuten een vrouw van haar kanker genazen. Het commentaar achteraf was: 'Wij zien geen zieke vrouw, maar een gezonde vrouw' en weg was haar kanker. Haar niet als ziek zien bleek (in dit geval) genoeg. Er gebeurt wat je gelooft. Bij mij zijn mensen ook minder ziek, dat is altijd al zo geweest, ik kijk ook anders dan de meeste mensen, ben ik achter gekomen. Wat voor mij vanzelfsprekend is, blijkt voor veel mensen nieuw te zijn: ik denk buiten kaders, hokjes, labeling en opleidingen.


Ik ben geboren om bewust te worden en mensen te helpen met bewustwording en communicatie. Dat heeft zich inmiddels uitgebreid tot zelfvoorzienend, duurzaam leven met vier mensen en niets van buitenaf nodig hebben, maar wel elkaar nodig hebben, samenwerken!  




Mijn moeder (84 jaar) zegt altijd: 
Mensen die mensen nodig hebben, 
zijn gelukkige mensen.








lieve groeten
Leonoor

zaterdag 24 december 2016

spontane meditatie met drie jongetjes aan het kanaal

Vandaag, 19 december 2016 hadden we, de woongroep Contact & muziek, een bijzondere ervaring met meditatie en kinderen. Als je mij zou vragen om op school met kinderen een meditatieles te geven zou ik impulsief misschien wel ja zeggen, maar als ik nadenk zeg ik nee dat is niets voor mij, ik pas niet meer in een schoolsysteem.

Marthe, Erik, Jeannette en ik zitten aan het water te mediteren, vlakbij de Munt in Utrecht, 3 minuten lopen van ons huis. We hebben een warm vest aan en een deken om onze benen, de zon staat voor ons. Drie jongetjes (7 of 8 jaar) komen naar ons toe en ik hoor hen nog net zeggen: 'Misschien zitten ze er wel al de hele nacht'. Eén van hen vraagt wat wij doen. Ik zeg: 'Ik weet niet of je weet wat dat is, maar we mediteren'. Ja dat kent hij wel. Even later komen ze samen naar ons toe gelopen. We praten wat en ze komen erbij zitten op het koude gras. Ik zeg dat het wel koud is, dat we daarom op matjes zitten. Ze vinden het niet koud, gaan even liggen, omdat hun jassen warmer zijn, maar dat is toch ook niet wat ze willen.

Ze gaan zitten op een klein vlondertje met hout, is wel iets warmer. Maar steeds als ze stil proberen te zijn, begint één van hen te lachen. Ik zeg dat het moeilijk is om stil te zijn. Ja zegt één van hen, als mijn vriendje begint te lachen, lach ik ook en de derde wil steeds nog even iets zeggen voordat hij stil zou zijn. Ze tellen een paar keer 3...2...1... maar ook dat werkt niet. 

'Ja, alledrie tegelijk stil zijn is echt heel moeilijk zoals jullie merken'. ‘Hebben jullie wel eens gemediteerd?’ 'Ja' zegt één van hen. Ik vraag: 'Op school?' Nee thuis, 'leuk' zeg ik.

Ze bedenken een oplossing: Als ze op afstand van elkaar gaan zitten, kunnen ze elkaar niet afleiden. Eén van hen rent meteen weg. Zijn vriendje roept: ‘Niet te ver hoor’, dus komt hij weer iets dichterbij. Daar zitten ze dan, alle drie apart. Maar als ze naar elkaar kijken beginnen ze toch weer te lachen.

Ik ben benieuwd of ze nog verder gaan of iets komen vragen. En ja hoor, ze komen naar ons toe. Ik zeg: ’Zal ik helpen?’ Ze knikken. Ik zeg wij zitten op twee matjes dus als jullie ook een matje willen, kan dat. Ze komen alledrie een matje halen en één van hen doet meteen zijn schoenen uit en gaat met zijn ogen dicht zitten. Als één van de anderen ook zijn schoenen uit wil doen, zeg ik dat we wachten met stil zijn tot iedereen klaar is. Ik vertel dat we op deze plek zitten omdat de zon voor ons is en we ook naar de zon kijken die aan het zakken is.



Ze vertellen nog dat als het stil is, er dan soms net een brommer langs komt. Ik vraag: ‘Wat kun je dan doen?’ ‘Negeren’ zegt één van hen. Ik zeg: ‘Ja, je hoort het wel, maar je hoeft je niet te laten afleiden’. Ik zeg dat ik wel zal zeggen wanneer we stoppen met het stil zitten. Dat vinden ze goed. Ze zitten in kleermakerszit en doen hun ogen dicht. Wij doen ook onze ogen dicht. Ik wil het niet te lang doen, maar het gaat goed, dus laat ik het een tijdje gaan.
Wat bijzonder om zo met vier volwassenen en drie kinderen aan het Merwedekanaal te mogen mediteren in Utrecht. Hoezo zouden we in het groen gaan wonen :) Nou ja, we zien wel....

Na een tijdje zeg ik dat ze het heel goed hebben gedaan en vraag ik hoe het is gegaan. Eén van hen zegt: 'Mensen waren aan het schreeuwen’. ‘Ik heb niets gehoord’, zegt de ander. Ik zeg: 'Ja mensen kwamen langs en er werd ook gepraat en er kwam een brommer en een auto langs. Ze zijn echt heel blij en komen de matjes terugbrengen.

Ik wilde nog even terugkomen op het woord negeren, dat voor mij een woord is met een negatieve lading en te makkelijk gebruikt wordt. Ik vertel dat als er iets positiefs gebeurt je wel kan reageren. Ik zeg: ‘Anders had ik jullie ook genegeerd, dat heb ik niet gedaan en daardoor hebben we nu een bijzondere ervaring. Ik vraag nog even naar hun namen.

Marthe zegt als ze weglopen dat ze toen ze de naam Ike hoorde, dacht dat we dat jongetje al hadden gezien 5 jaar geleden, toen we muziek maakten op het Muntplein. Marthe denkt dat zijn moeder in een verzorgingshuis heeft gewerkt. 'Klopt dat?' vraag ik, ‘Ja, lang geleden’ zegt hij. Hij was toen 2 of 3 jaar. Hij herinnert zich niet dat wij muziek gemaakt hadden.

We hebben altijd visitekaartjes bij ons. Ze mogen alledrie een gekleurd kaartje kiezen met achterop een door mij bedachte spreuk:

- In de vraag ligt vaak het antwoord al besloten (ja, hoe leg je dat uit aan een jongen van 8 jaar!) Maar hij denkt het wel te begrijpen en als ik zeg: 'Als je bijvoorbeeld vraagt: Is een poes aardig', zegt hij zonder aarzelen: 'Ja hij is zacht en je kunt hem aaien', een erg leuk antwoord.
- Wie geduld heeft maakt mooie dingen mee. ‘Dat hebben wij net gedaan', zegt het jongetje dat dat visitekaartje heeft getrokken.
- Het uiten en delen van je gevoel is essentiële voeding voor je ziel, geest en lichaam. Nog moeilijker om uit te leggen. Ik zeg iets over dat je iets kan zeggen over wat je voelt, ja dat begrijpen ze wel. Essentieel is belangrijk. Voeding kennen ze natuurlijk ook. Ja en dan heb je de ziel, je geest en je lichaam. Je lichaam weet je wel. Je geest is wat je denkt. Ik vraag: Hoe kom je aan woorden. Je hebt geluidsbanden, zegt één van hen, stembanden zegt (verbetert) een ander jongetje. 'Ja', zeg ik, 'maar hoe kom je aan woorden en waar komen je gedachtes vandaan, je kunt ze niet vastpakken'. Dat vinden ze erg leuk om te horen, dat niet kunnen vastpakken, dat is wel iets om over na te denken. 'En als je dood gaat', zeg ik, 'heb je geen lichaam meer, maar wel je geest en je ziel'. Ze kunnen het goed begrijpen. Als ze weglopen roepen ze: 'Bedankt en bedankt voor de meditatie!'


Thuis ga ik kijken op onze foto's en ja daar zit in het midden het jongetje van vanmiddag als 2-3 jarige met een geel t-shirt aan.


We hebben op een zonnige middag 27 september 2011, met ons viola da gambakwartet gespeeld, als dank voor de mensen en buurtbewoners die op ons project 'Je bent nooit te oud om te leren', muzikale ontmoetingen in verzorgingshuizen, gestemd hadden. 

We speelden op de steiger aan het water. Mensen zaten te luisteren op de trappen naar het Muntplein, bij het gebouw de Munt, vlakbij waar we vandaag 19 december 2016 zaten te mediteren. In het gebouw de Rijksmunt werd vroeger het geld geslagen. Het gebouw is inmiddels verkocht. Het gebouw de Munt met water en bruggetjes is misschien wel het mooiste stukje Utrecht.



Ik heb ook op de kleine luit gespeeld, Marthe heeft er een filmpje van gemaakt, heel bijzonder dat we dat nog hebben.



We zouden de 2e prijs krijgen, € 7.500 subsidie van het Rabo DichtbijFonds. Door mensen aan te spreken op straat spraken we ook een vrouw die werkte bij het Fonds voor Cultuurparticipatie. Zij heeft ons geholpen om nog € 9.250 te krijgen en ook het K.F. Hein Fonds heeft € 3.000 subsidie gegeven voor ons project. Met die € 19.750 hebben we 71 muzikale ontmoetingen gehad in verzorgingshuizen, in het buurthuis muziekles gegeven en hebben ouderen uit de buurt zelfs bij ons thuis muziekles gehad.

Dit project vond plaats van 19 december 2011 tot en met 1 november 2013. Het was vandaag 19 december 2016, precies 5 jaar later dus.

Ik had net deze week besloten, gevoeld dat we gaan stoppen met viola da gamba spelen en eigenlijk al gestopt zijn, het voltrekt zich, zo zie ik veranderingen. We hebben er veel van geleerd en veel aan gehad, het heeft ons ook samengebracht, maar het zitten op een stoel, de muziek, de klank voelt niet goed meer. We zitten altijd op de grond ook achter de computer, zelfs achter de naaimachine, aan door Erik gemaakte tafeltjes.

We zijn heel blij met het mediteren, zingen en misschien gaan we weer luit spelen, al een tijd niet meer gedaan. Het fijne van luit spelen is dat je op de grond kunt zitten. De bamboefluiten van één toon hebben we zelf gemaakt, dat voelt daarom ook meer eigen. 




Mirko heeft 1,5 jaar bij ons thuis muziekles gehad samen met zijn zus Melianna en zijn broer Matteo. De oma van Mirko zit rechts achter hem.  



Yma was drie jaar en strijkt samen met mij Vader Jacob. Na die middag is Yma een tijdje bij ons thuis op muziekles geweest. Ik zag haar moeder laatst fietsen met een viool op haar rug. Ze vertelt een week later dat ze samen met Yma op vioolles zit. 

Kinderen mogen ook strijken op mijn viola da gamba. Ike strijkt ook mee.


Ike speelt mee met de door ons zelfgemaakte bamboefluiten van één toon. Twee filmpjes van gemaakt, één met een kort zelfgemaakt liedje Ik wil met de nacht op reis, op muziekles gemaakt door Melianna de zus van Mirko. Het lukte de kinderen om samen het liedje van Melianna te spelen.

Daarna hebben we Vader Jacob gespeeld, met volwassenen en kinderen samen. 

Ike blaast ook een paar keer mee op een bamboefluit en na een tijdje geeft hij de fluit aan mij en loopt dan weg.




En dan 5 jaar later, 19 december 2016, komt Ike met twee vriendjes naar ons toe en krijgt hij (weer) een spontane les, nu over mediteren en praten we over denken en woorden die je niet kunt vastpakken.

Er komen die dag nog mooie getallen langs: bij de Albert Heijn is het bedrag € 16,88 (16=8+8). Wat een mooi getal 4x4 en nog een keer 4+4 en 4+4!! Het getal 4 zie ik als de bevestiging van ons vieren. 

Bij de Ekoplaza is het bedrag 33,27, 3³ = 27! drie jongetjes die naar ons toekomen. Nu blijkt ook nog dat 3x3 = 9 en 27, we 27 september 2011 (9e maand) één van de jongens al hadden ontmoet.

Een dag later gaan we nog even een sok ruilen bij de Aldi en ziet Marthe ineens Tobias, één van de drie jongetjes bij de school staan met zijn moeder. We blijven even staan en praten met de moeder. Zij vertelt dat haar zoontje haar verteld heeft van het mediteren en het visitekaartje heeft laten zien. Ze vindt het ook bijzonder wat er gebeurd is omdat dit net de drie drukste kinderen waren van de klas. Wat leuk dat zijn moeder na deze ervaring ons ook een keer ziet. Tobias komt bij zijn moeder staan en straalt, hij heeft het heel leuk gevonden. 

Op 23 december hebben we bij een andere Aldi het bedag € 4,88 en bij de volgende supermarkt € 8,80. Heel bijzonder, die bevestiging vanuit een andere dimensie.