Leonoor deelt


In

Leonoor deelt

schrijf ik over mijn levenservaringen, onze woongroep Contact & muziek, ons sociaal bewustwordingsproces, muziek, de overstap die we maken naar lichtvoeding, contact met mijn ouders, mijn gedachten over het leven en dood, contact met andere dimensies en vlinders.
We leven in een waanzinnige maatschappij, waar mensen die problemen als slechte voeding, bestrijdingsmiddelen, de afschuwelijke werkingen en gevolgen van medicijnen en vaccinaties bespreekbaar maken, het zwijgen wordt opgelegd en hun leven zelfs niet meer zeker zijn.

Zolang we niet onze twijfels, ervaringen en problemen met elkaar gaan delen kan de macht van geld, bezit, wapens, chemische middelen, voedselindustrie, de farmaceutische industrie, in ons leven heel veel schade aanrichten.

Als we bezig gaan met liefde, delen, mediteren, muziek maken, zingen, openstaan voor andere dimensies, openheid, praten, schrijven, contact met elkaar, ook via internet, zoeken naar andere, nieuwe en oude wegen met elkaar verbinden, natuurlijke manieren van leven, genezen, ons leven een positieve wending geven, komt er liefde, bijzondere ervaringen en wonderen in ons leven.


Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan delen met mijn huisgenoten Marthe, Erik en mijn zus Jeannette. We zijn elke dag dankbaar voor ons prachtige, moeilijke leven en de diepe verbondenheid met elkaar. Op onze website www.contactmuziek.nl kun je veel over onze bijzondere leven lezen, zien en luisteren.


maandag 16 mei 2016

Hoe gaat het met je zus Jeannette


16 mei 2016 De vraag die iemand mij stelde, hoe is het met je zus Jeannette, is voor mij een uitnodiging, aanzet en inspiratie om iets op te schrijven over waar wij met ons vieren mee bezig zijn. 

Het gaat beter met Jeannette. Zij begint meer tot zichzelf te komen en iets meer te praten. Het is een enorm proces geweest om haar te doen geloven dat ze door zich zo af te zonderen, omdat ze nooit heeft gepraat en heeft willen praten, een manier van leven heeft ontwikkeld om geen (enkele) onzekerheid toe te hoeven laten. Ze keek op andere mensen neer en had zichzelf heel hoog staan. Het niet praten, zwijgen, geen eigen waarneming hebben, alles overnemen van anderen en alleen maar iets zeggen als een ander iets zegt, heeft haar geen goed heeft gedaan. 

Maar kom er maar eens achter dat het zo is, of als ik dat zeg, geloof maar dat het zo is. Voor mij was het niet makkelijk om haar te doen geloven dat ze zo afgesloten was, dat ze bijna geen contact met zichzelf had, met haar gevoel en gedachtes, met haar ziel en nauwelijks wist wie ze was. Ze had nooit over zichzelf nagedacht, twijfels gehad of vragen, ze liet zichzelf niet zien en bleef achter geslotenheid verborgen.
Ik zou daar alleen nooit doorheen zijn gekomen en heb Marthe en Erik ook nodig gehad om te zien hoe zij het contact met Jeannette ervaarden en met haar omgingen en het niet raar was dat ik zo geleden had onder haar gesloten zijn. De weg naar openheid is niet makkelijk, het vraagt jezelf willen zien zoals je echt bent, niet meer en niet minder, je niet beter voordoen dan je bent. Het samen wonen en werken is voor ons een kans om elkaar te helpen in bevestigen en benoemen hoe we elkaar in het contact ervaren. 

Elke keer weer (durven) zeggen: Je zwijgen is niet fijn, niet gezond en voor een ander, voor ons naar om te voelen. Dat blijven zeggen is als een soort van homeopathie voor de ziel om de weg naar geslotenheid af te sluiten en de weg naar openheid heel langzaam te openen. Het voelt voor mij alsof we, waar je normaal pas na je dood aan toekomt, nu (al) mee bezig mogen zijn. Ik had daar ook een enorm verlangen naar. Tegelijkertijd voelt het zo normaal dat ik me in de 12 jaar dat ik alleen was me heel vaak heb afgevraagd waarom nog te wachten tot iemand dood is of ik zelf dood ben, waarom zou ik nu niet bezig zijn met waar ik echt mee bezig wil zijn. Ik heb door mijn louterings-, zuiverings-, helings- en bewustwordingsproces, zonder me dat toen te beseffen, een enorme ruimte gecreëerd als voorbereiding om daar met ons vieren verder mee te kunnen gaan. Ik had een huis, een tuin, een ruime woonkamer met veel zon, een mooie plek om met vier mensen te kunnen leren samenwerken, samenleven en muziek maken. 

We hebben met ons vieren de mogelijkheid zonder verplichtingen van een baan een nieuw leven te creëren en onze eigen tijd in te delen. We wonen in Nederland, geen oorlog, geen dictatuur. De problemen die we in Nederland hebben zijn ook groot, maar we hebben de vrijheid om onze eigen keuzes te maken. We praten met ons vieren over de problemen die er zijn door medicijnen, vaccinaties, voeding, overconsumptie, roken, drinken, tv, seksualiteit zonder liefde. We vragen ons af, ontdekken, ontwikkelen hoe je met elkaar om wilt gaan, hoe je je tot elkaar wilt verhouden, waarom we op aarde zijn, of er leven is na de dood, ervaren contact met overledenen, met andere dimensies, met dieren en ervaren  (hoge) trillingen van bloemen, planten, kleuren en muziek.

Ik heb conservatorium viool mogen doen, kennis en ervaring meegekregen over muziek en de ervaring om op hoog en diep niveau een instrument te leren spelen, daarin je lichaam leren kennen en met spanning en zenuwen om leren gaan. Vioolles geven aan kinderen en volwassenen vanaf dat ik 18 jaar was, heeft me veel kennis, ervaringen en inzicht gegeven. Zien hoe andere volwassenen en kinderen viool spelen en de juiste aanwijzingen geven die echt helpend zijn is een mogelijkheid om jezelf en de ander te leren kennen. Ik ben daar heel dankbaar voor en ik heb het altijd heel fijn gevonden om mee bezig te mogen zijn. De ervaring van het lesgeven, de vreugde om iemand iets mee te geven heb ik over kunnen brengen op Marthe, Erik en mijn zus Jeannette. 

Het alleen door een diep proces gaan heeft mij een kracht gegeven om drie mensen te gaan helpen om ook echt contact met zichzelf te gaan maken. Hen helpen en mezelf blijven afvragen en onderzoeken wat is echt, wat is onecht, was daarin heel belangrijk. Heel fijn om op een diep niveau met elkaar contact te maken, moeilijkheden aan te gaan en door te maken. Hoe moeilijk ook, het was nooit zo moeilijk als de eenzaamheid en het onbegrepen voelen waarin ik zelf het proces had doorgemaakt. 

We zijn altijd samen, dat maakt eigenlijk alles zo licht als een veertje, de grootste moeilijkheden worden lichter dan de eenvoudigste dingen alleen doen. Ik vond alles verschrikkelijk de 16 jaar dat ik alleen woonde: alleen koken, eten, de afwas, de tuin, voor mezelf zorgen. De wens om niet (meer) alleen te zijn heb ik zo diep doorleefd dat ik nu elke minuut dankbaar ben dat ik niet meer alleen ben en hoef te zijn. Het lijkt soms een natuurlijke logica en natuurlijke wet dat na regen zonneschijn komt. Er komt aan alle ellende een eind als je het maar helemaal doormaakt, dan voel je het, dan ervaar je het en weet je hoe je erdoorheen kan komen en los kan laten. Dan heb je die ervaring zo doorleeft dat eenzaamheid (bijna) geen vat meer op je heeft. Net als de rups die vlinder wordt, de cocon af kan leggen, zo kan je als mens een transformatie doormaken van onbewust naar bewust leven, van alleen naar samen.  

Er wordt wel gezegd dat je precies krijgt wat je aan kan aan ervaringen. Ik geloof dat dat ook weer een soort van logica is. Je trekt dat aan wat resoneert, wat bij je past. Ook al heb je dezelfde ervaring, iedereen kan er  door je eigen waarnemingen en leerproces daarin, op zijn of haar manier iets van leren. De één ziet hoe mooi een ecologisch huis is gebouwd, de ander ziet hoe de mensen terwijl ze bouwen met elkaar omgaan, weer een ander kijkt naar het bouwmateriaal, de gereedschappen die gebruikt zijn en weer een ander ziet de subsidie mogelijkheden. Door het wonen en altijd kunnen praten met ons vieren hebben we vaak mogen ervaren dat we met 8 ogen en oren kijken en luisteren, we met elkaar veel weten, zien en onthouden. Als we naar huis gaan kunnen we altijd praten over wat we hebben meegemaakt en ervaren, iedereen heeft weer wat anders gezien, maar ook hebben we allevier dezelfde dingen gezien. Omdat ik heel veel benoem, uitleg, laat zien, beleven we wat we meemaken heel intens en in het moment zelf. Elke ontmoeting is een ervaring die we met elkaar delen. De verwerking is veel korter dan als je alleen bent.

Door de intensiteit van het met elkaar leven lijkt een dag later soms een week later. Het samenwonen is een ongelooflijke kans om met zingeving, met contact, communicatie, samenzijn bezig te mogen en kunnen zijn.

Jeannette kon dagen zwijgen. Aan het einde van de dag, kwam er soms een kleine opening in de geslotenheid, die ze haar leven lang had opgebouwd. Maar ik moest ongelooflijk goed oppassen. Elke beweging die ik maakte was voor haar al een uitnodiging om te reageren en niets uit zichzelf te hoeven doen. Geen eigen mening, geen eigenheid zou haar hele leven doorgegaan zijn, als ik niet met haar was gaan praten. 

Ik had zoveel onder Jeannette geleden dat ik, nadat ik zelf door een diep dal was gegaan, de enige in haar leven was, die diep gevoeld had hoe zij zich buiten contact had gehouden en kon houden. Zij had zich hard naar mij opgesteld en ik wilde dat niet langer accepteren en ben begonnen om daar wat aan te gaan doen. 

Het is voor mij ook een leerproces om te zien dat iedereen is zoals hij of zij is, wil zijn, ook al weet je dat het anders kan, toch kun je niet verder zijn dan je bent. Jeannette had 17 therapeuten gezien, die niets hebben gedaan. Eén therapeut, van we ik dacht dat hij heel misschien iets zou kunnen doen, zei dat hij er niet aan wilde beginnen, omdat ze niet op eigen benen stond. Toen ik met Jeannette begon te praten was het letterlijk zo dat pas als ik een stap zette, zij ook een stap deed. Nooit uit eigen beweging. Tegelijkertijd had ze een heel zelfverzekerde houding daaroverheen opgebouwd, een masker van alles weten en alles onder controle hebben. De onzekerheid, de paniek eronder kon er niet zijn en wilde ze ook niet laten zien.

Allemaal begrijpelijk, maar dan zou ze nooit zichzelf worden. Dus moest ik niet accepteren dat ze niets zei of wilde laten zien en bleef ik doorgaan met openingen vinden en door te prikken wat niet klopte. Omdat ik zelf door zoveel lagen heen was gegaan, wist ik waar het over ging en kon ik helpen. Dan was Erik weer kwaad en onredelijk, dan Jeannette, soms juist Marthe. Kortom een voortdurend proces en beweging. Het blijft in balans en gaat net goed omdat dan Erik mij helpt met Marthe aan te spreken, dan Marthe weer helpt om Jeannette aan te spreken. Soms sta ik alleen, maar meestal ben ik samen of met ons drieën. Heel soms zijn we met ons vieren, dan zijn we echt blij.

Jeannette is gaan schrijven over haar leven en de invloed die haar vader en mannen op haar hebben gehad. Hoe ze als meisje door aanpassen en presteren als onberispelijk werd gezien, op haar tenen liep om aan verwachtingen te voldoen. Ze kon nooit aan zichzelf toekomen, over haarzelf nadenken, alleen maar is doorgegaan en doorgegaan. Ze had veel vrienden, weinig contact en wilde met mij geen contact en liet mij links liggen, toen ik het moeilijk had, terwijl we daarvoor 6 jaar in een woongroep hadden gewoond in Lunetten. 

Toen ik na 12 jaar diep in mezelf onzekerheden, twijfels, verdriet, kwaadheid, pijnlijke ervaringen had toegelaten en ik bijna gek werd dat Jeannette geen contact met mij wilde, ben ik tegen alle kwaadheid in, die ik van haar voelde, toch op haar verjaardag naar haar toegegaan. Ze was tot mijn verbazing niet kwaad, maar zelfs blij en verrast. Toen is langzaam een nieuw contact ontstaan. Ik heb gezegd, dat ik niet meer wilde dat zij mij nog langer meed en ik haar wilde gaan helpen. 

Ik had bijna zelfmoord gepleegd, maar omdat ik het idee te erg vond dat misschien wel een paar dagen niemand zou weten dat ik niet meer zou leven, heb ik het niet gedaan. Kinderen bleven me zoeken en hoe verdrietig ik ook was, ik wilde er voor hen zijn en mezelf die kans geven iets nieuws te ervaren. Ik zag kinderen als een verademing in mijn verschrikkelijk eenzame periode, waar geen einde aan leek te komen. Ik had alles in mezelf onderzocht, maar nu was het genoeg geweest en wilde ik mijn zus gaan helpen. 

Dat werd 16 jaar geleden in 2000 het begin van een heel bijzonder proces, waar Jeannette ongelooflijk veel op mij heeft afgereageerd aan kwaadheid waar zij mee zat en vaak nog zit. Voor mij een kans om met haar om te gaan vanuit een nieuwe positie, niet als jongere onwetende zus, maar vanuit een doorleefd bewustwordingsproces. Omdat ik zelf door heel veel pijn, verdriet en kwaadheid was gegaan en ik veel had gevoeld van haar, wist ik dat ik mijn zus kon helpen. Maar omdat zij ook door mijn ouders heel erg als oudste kind werd gezien, was dat een heel moeilijke positie. Ik mocht eigenlijk bijna niets, maar wist bijna alles. Nachten en nachten heb ik me zo goed en kwaad als het ging door onvoorstelbaar veel kou heengewerkt. Mijn ouders waren soms heel kwaad op mij, dat ik me met haar ging 'bemoeien'. Zij heeft dat allemaal tegen mij kunnen gebruiken, maar ik zei steeds wat je ook doet en hoe lang de nacht ook duurt ik ga door met mijn leven, ik laat me niet (meer) tegenhouden. 


Door het met elkaar gaan wonen is er naast dat er iets doorging, ook een enorme verandering gekomen. Marthe had veel meegemaakt als baby, kind en ook later veel met vrienden en vriendinnen. Erik zat met de gevolgen van een afschuwelijk leven, eenzaam en veel verkeerde dingen gedaan, drinken, roken, heel veel seksualiteit zonder contact. Zijn vader had nooit met hem gepraat, rookte en dronk heel veel en overleed op een afschuwelijke manier aan keelkanker toen hij 53 jaar was. Eén groot drama, niemand in zijn gezin heeft daar ooit over kunnen praten. Erik zat met een diepe kwaadheid en zweeg over alles. Jeannette en Erik hebben nooit willen praten in hun leven, wat niet samenging met het met elkaar gaan wonen. Marthe praatte altijd en bleef praten elke dag kwamen er verhalen los over wat ze had meegemaakt, als kind, thuis, op school en later tijdens haar studie en werk als belastingadviseur. Ik heb haar praten over zichzelf altijd aangemoedigd en als een belangrijke energiestroom niet willen verstoren. Ik vond het heel belangrijk om haar zoveel mogelijk ruimte te geven om zich (eindelijk) te kunnen uiten

Erik is na 6 jaar niet willen en kunnen praten, ziek geworden, in het ziekenhuis gekomen en kon daardoor kwetsbaarheid laten zien, een enorme verandering die ons allemaal goed heeft gedaan. Hij werd zichzelf en ervaarde dat hij het fijn vond om te praten en kon hij bijna niet meer stoppen. In die tijd leerden we jou kennen nadat we elkaar hadden ontmoet bij de crematie van de moeder van Eric een gemeenschappelijke vriend van ons. Wij hebben daar ook gezongen. 

Marthe had Erik heel veel geconfronteerd met zijn onuitgesproken kwaadheid en zo mij en Erik geholpen om zijn kwaadheid naar buiten te laten komen. Na zijn ziek zijn is Erik ook Marthe aan gaan spreken om de normen die ze hem oplegde ook op haarzelf toe te passen en zijn ze samen verder gegaan met een relatie op te bouwen. Erik kon veel meer laten zien dat hij ook blij was. Hij nam meer verantwoordelijkheid deed praktische dingen. 

Ondertussen ging Jeannette door met tekenen met kleurpotlood van muzieknoten. Tot er een moment was, een half jaar geleden dat ze niet meer verder kon. Het zwijgen kon niet meer doorgaan. Ik hielp om na jaren te stoppen met tekenen. Ze is zich meer gaan terugtrekken op haar kamer en gaan schrijven over zichzelf, over pijnlijke ervaringen. Haar zelfverzekerde houding kon ze niet meer volhouden. Ze begint haar onzekerheid meer te laten zien en ervaart haar gesloten en kwaad zijn meer als een last. Langzaam begint ze iets afstand te krijgen tot haar verleden en meer naar zichzelf te kijken. 

Haar schrijven, naar zichzelf kijken en over haar pijnlijke en verschrikkelijke ervaringen praten is voor iedereen een opluchting. Ze heeft een heel verborgen leven geleid. Nooit gepraat en een groot deel van haar emoties en ervaringen zo ontkend dat daar 6 jaar veel nachten met haar praten en nu 10 jaar met elkaar wonen voor nodig is geweest om die afgeslotenheid te doorbreken. Het contact balanceert steeds op het randje van kwaadheid, afreageren, toegeven, onechtheid, misleidingen, afleidingen, uitspelen, niet eerlijk willen zijn. Erik en Marthe helpen mij weer om me door de moeilijkheden met Jeannette niet tegen te laten houden in wat ik wil doen in mijn leven. Ze helpen me ook om er voor mijn ouders en vooral mijn moeder te kunnen zijn. 

Marthe komt ondertussen tot de ontdekking dat ze veel last heeft gehad als kind van vaccinaties en wij allemaal veel meer dan we waarschijnlijk nog beseffen. Ze is heel veel ziek geweest als kind, heeft toen ze 6 jaar was 6 weken in een ziekenhuis gelegen, jaren medicijnen geslikt, van de ene arts naar de andere meegenomen. Haar ouders, maar ook wij  hebben ooit maar enig vermoeden gehad dat haar ziek zijn een gevolg is geweest van inentingen. Ze heeft een heel ander iemand moeten zijn dan ze was. Alles moest goed gaan en gevoelens van zwakte moesten ten koste van alles onderdrukt en vermeden worden. Het is echt heel bijzonder dat wij bij elkaar zijn gekomen en Marthe, Erik en Jeannette net genoeg vertrouwen in mij hadden om te blijven en dit allemaal met elkaar mee te maken. liefs Leonoor

1 opmerking:

  1. Wat een openheid! Wat een hoop hoofd en zijwegen. Hoofdwegen die dieect op het doel afgaan en zijwegen met vele pittoreske inkijkjes. Heel bijzonder. Dank je wel...

    BeantwoordenVerwijderen

Laat een reactie achter: