Leonoor deelt


In

Leonoor deelt

schrijf ik over mijn levenservaringen, onze woongroep Contact & muziek, ons sociaal bewustwordingsproces, muziek, de overstap die we maken naar lichtvoeding, contact met mijn ouders, mijn gedachten over het leven en dood, contact met andere dimensies en vlinders.
We leven in een waanzinnige maatschappij, waar mensen die problemen als slechte voeding, bestrijdingsmiddelen, de afschuwelijke werkingen en gevolgen van medicijnen en vaccinaties bespreekbaar maken, het zwijgen wordt opgelegd en hun leven zelfs niet meer zeker zijn.

Zolang we niet onze twijfels, ervaringen en problemen met elkaar gaan delen kan de macht van geld, bezit, wapens, chemische middelen, voedselindustrie, de farmaceutische industrie, in ons leven heel veel schade aanrichten.

Als we bezig gaan met liefde, delen, mediteren, muziek maken, zingen, openstaan voor andere dimensies, openheid, praten, schrijven, contact met elkaar, ook via internet, zoeken naar andere, nieuwe en oude wegen met elkaar verbinden, natuurlijke manieren van leven, genezen, ons leven een positieve wending geven, komt er liefde, bijzondere ervaringen en wonderen in ons leven.


Ik ben heel dankbaar dat ik dit kan delen met mijn huisgenoten Marthe, Erik en mijn zus Jeannette. We zijn elke dag dankbaar voor ons prachtige, moeilijke leven en de diepe verbondenheid met elkaar. Op onze website www.contactmuziek.nl kun je veel over onze bijzondere leven lezen, zien en luisteren.


dinsdag 3 mei 2016

Ik geloof niet in labeling

Ik gebruik het woord autisme omdat het zo wordt genoemd in de publiciteit over vaccinaties. Ik heb het over de gevolgen van gif, die in vaccinaties zit en ingespoten wordt bij baby's, de DKTP prik, inmiddels 4x in het eerste levensjaar. Het inenten wordt steeds meer en lijden tot reacties, die autisme, epilepsie, leukemie worden genoemd. Ik zou in mijn eigen woorden zeggen: disbalans, schok, afsluiting, zoals ik het ook bij Marthe, één van mijn drie huisgenoten ervaar. Haar ziek zijn als kind is waarschijnlijk veel meer het gevolg van vaccinaties geweest dan zij en haar ouders ooit hadden gedacht of beseft.



Kinderen krijgen lichamelijk zo'n klap, dat ze ziek worden, maar ook emotioneel, dat ze zich afsluiten. Het vertrouwen is beschadigd en als niemand dat ziet, herkent of verwacht of het verband legt met de vaccinatie en ouders niet zien of ervaren dat hun kind anders is geworden, kan een kind zelfs de klap nooit meer te boven komen. Hans Moolenbergh, een huisarts van 90 jaar, die hier veel mee bezig is en lezingen geeft, vertelde in een interview dat hij zijn zoon zelf had ingeënt en het 20 jaar heeft geduurd voordat zijn zoon weer normaal was.


Marthe is als kind veel ziek geweest, er werd verteld dat ze jeugdreuma had, ze heeft in het ziekenhuis gelegen en ik heb daarbij altijd het gevoel gehad dat dat niet normaal was. Er wordt alleen maar over gepraat en gedacht als een fysiek, medisch probleem, maar niet hoe het emotioneel is ervaren. Weinig mensen beseffen dat er vertrouwen nodig is om daarover te kunnen praten. Dat lijkt eenvoudig, maar is niet zo. Het vraagt een nieuwe manier van denken, kijken, voelen, een andere levenshouding. Dat leer je en krijg je door erover te (gaan) praten. Pas als je in gesprek gaat kom je tegen dat mensen helemaal niet gewend zijn om echt met elkaar te praten over je eigen ervaringen, gevoelens en ideeën. Al snel kan het een discussie worden, in plaats van een dialoog, luisteren naar elkaar en ruimte geven om je verhaal te vertellen. Dat vraagt openheid en geduld en als het niet meteen lukt nog eens proberen met andere woorden te vertellen wat je wilt vertellen. 


Nu begrijp ik/begrijpen we door ons te verdiepen steeds meer dat vaccinaties onnatuurlijk en schadelijk zijn. Vooral kinderen die al kwetsbaar zijn, omdat, zoals bijvoorbeeld bij Marthe, het contact met haar moeder al niet zo stabiel en sterk was dat kinderen dan eerder ziek worden, dan kinderen die sterker zijn en/of meer een vertrouwensband hebben met hun ouders. Kinderen kunnen zich afsluiten voor contact als gevolg van vaccinaties en andere pijnlijke, of traumatische ervaringen, medisch of in contacten.


Roos speelt op de viola da gamba, muziekles bij ons thuis. Er werd verteld dat ze het verstand van een 5-jarige had, autistisch was en nooit meer beter worden. Bij mij was ze niet autistsch. Waarom? Omdat ik er niet in geloof en zo niet naar haar kijk. Het verhaal van haar moeder bevestigde veel. Ze had veel liefde geregen, maar de overgang naar school ging niet goed. Ik zou bijna zeggen ging dus niet goed. School is niet ingesteld op eigenheid, individualiteit. Ze raakte in de war en werd ineens anders beoordeeld. Zo komen er labelingen en het vastzetten in hokjes. Haar vader dacht dat ze het instrument in elkaar zou slaan. 

Ze was heel serieus, als ze maar contact voelde kon ze zich heel goed concentreren en... ze praatte. Wat een verademing, veel kinderen zijn al zo aangepast dat ze bijna niet meer spontaan durven zijn of spontane reacties geven. Als kinderen zichzelf zijn is er iets aan de hand. Ongelooflijk ze zat met heel moeilijke kinderen in een klas. Ze vertelde dat ze wel onder de tafel ging zitten, omdat ze zich zo verschrikkelijk voelde. Dat werd natuurlijk weer uitgelegd en gezien als een uiting van haar autisme en dan is de cirkel gesloten, kom daar nog maar eens uit. Ik heb nog even het idee geopperd om haar naar een gewone school te laten gaan. Ik was heel benieuwd hoe dat geweest zou zijn als er docenten zouden zijn die haar spontaniteit zoden kunnen inzetten om de sfeer in de klas te verbeteren. Helaas konden de ouders de andere manier van kijken en zijn niet aan. Maar er is toch wel iets van doorgegaan, ze werd wel meer voor vol aangezien.

Ik vind het heel belangrijk dat wij ons bewust worden dat vaccinaties kinderen beschadigen, verzwakken en traumatiseren, lichamelijk, emotioneel en sociaal. 

Daarom geloof ik niet in autisme, omdat je met de labeling autisme, het zeggen dat een kind autistisch zou zijn, de situatie, de overgang naar school, de medische handelingen, erbuiten laat. Je legt geen verband met wat er concreet gebeurd is: vaccineren, pijn, eenzaamheid, geweld, of wat iemand maar meemaakt. Ik geloof niet in autisme als aandoening. Ik vind het belangrijk dat je in je eigen woorden vertelt wat je ervaart in contact en met elkaar bespreekbaar maakt dat kinderen, volwassenen, (ook soldaten) door pijn, onbegrip, alleen gelaten met trauma's zich emotioneel en sociaal afsluiten. Niet (meer) open kunnen of willen staan voor hun gevoel of voor contact met anderen, en geen ruimte hebben voor anderen. 

Langzaam begint er naar buiten te komen wat kinderen meemaken door vaccinaties. Dat kinderen ziek worden, slecht slapen, schreeuwen, niet meer tot rust komen, door verschrikkelijke vaccinaties is nog bijna onbespreekbaar. Gelukkig begint daar verandering in te komen.


Ik heb altijd een afschuw gehad van prikken en snijden in mensen en denk nu dat dat ook wel kan komen, omdat ik het zelf heb meegemaakt, zoals ieder kind. Maar voor mij is het een normale reactie op pijn, je afsluiten en je eigen gang gaan, omdat je geen vertrouwen meer hebt in de mensen, die jou dit hebben aangedaan, zonder (bewust) te weten als kind dat je kwaad en bang bent geworden door de behandeling, het prikken in je lichaam. Een normale reactie op een abnormale situatie. 

Kinderen, mensen worden in hokjes geplaatst zonder de situatie te benoemen, dat vind ik heel erg, niet eerlijk, makkelijk en misdadig. Dit moet stoppen en wat er met kinderen gebeurt moet gedeeld worden en concreet gemaakt worden. 



Gelukkig zijn er ouders, die hun soms ongelooflijke en afschuwelijke ervaringen met anderen gaan delen, en zijn er mensen die zich verdiepen in wat er nu eigenlijk in vaccinaties en medicijnen zit. En dat blijkt een ware oorlog. Er zijn al meerdere artsen vermoord in Amerika, die het verband tussen vaccinaties en autisme hebben aangetoond. De farmaceutische industrie blijkt nergens voor terug te deinzen, over lijken te gaan en zoveel geld te verdienen, dat ze claims makkelijk kunnen betalen en doorgaan. Ze verdienen miljarden, dus mensen misleiden blijkt te lonen. Dit kan gewoon doorgaan, zolang wij het accepteren en onze bezorgdheid niet delen en de gevaren niet (willen) zien. 

Ik zie het als de verborgen 3e wereldoorlog, die gaande is en dat de wapenindustrie hetzelfde is als de farmaceutische industrie, niets met liefde te maken heeft, alleen uit is op geld verdienen en mensen zwak maken. Er zijn al mensen die bij de farmaceutische industrie hebben gewerkt, spijtoptanten, die hun verhaal over de praktijken van de farmaceutische industrie, het omkopen van regering en ministers om medicijnen op de markt te brengen, naar buiten brengen, lieve groeten Leonoor


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Laat een reactie achter: